1950 yılında, Kıbrıs Ortodoks Kilisesi, Kıbrıs’ın Yunanistan’a bağlanması (ENOSİS) için referandum düzenlediği günlerde, Türkiye’de CHP Hükümeti’nin Dışişleri Bakanı Necmettin Sadak, TBMM’de kendisine sorulan bir soruya karşılık “Kıbrıs meselesi diye bir mesele yok” cevabını vermiş, 1954 yılında, bu defa Demokrat Parti Hükümeti’nin Dışişleri Bakanı Fuat Köprülü de “Kıbrıs meselesinin Türkiye’nin gündeminde olmadığını” vurguladığı bir konuşmayı parti grubunda yapmıştı.
Tarihi gerçeklere bakıldığında, ENOSİS talebiyle terör eylemleri yapan, Kıbrıslı Rumların EOKA örgütüne karşı, Kıbrıslı Türkleri ve Türkiye’yi Kıbrıs sorununa taraf yapanın İngiltere’de 1955 yılında dışişleri bakanı, daha sonra da başbakan olan Harold Macmillan olduğunu görürüz.
Bu amaçla, Türkiye ve Yunanistan 29 Ağustos 1955 yılında Londra’daki konferansa davet edildiler. Bu dönemde Türkiye Başbakanı Adnan Menderes, Kıbrıs sorununa Türkiye’nin yaklaşımını belirlemek için Profesör Nihat Erim’e bir rapor hazırlattı.
Bu raporda, Kıbrıs sorununa getirilen çözüm şeklinin, adanın Kıbrıslı Rumlar ve Türkler arasında coğrafi olarak bölünmesini öngören “Taksim” tezinin de önerildiği görülmektedir.
Bu tarihten sonra Taksim için Türkiye’de, Kıbrıs’ta ve İngiltere’de “Ya Taksim Ya Ölüm” mitingleri ile kamuoyu yaratma çabalarına hız verildi.
Doktor Fazıl Küçük 1958’de yayınladığı bir broşürde, adamızın şimdiki bölünmüşlüğüne çok yakın bir haritaya yer vererek, gidilecek hedefi gösterdi. ENOSİS’e karşı “Taksim” tezi İngiltere’nin de desteği ile 1974’te, çok başarılı bir şekilde hayata geçirildi.
Tarihi gerçekler incelendiğinde, adamızın bölünmesine giden yolda İngiltere’nin, Türkiye’yi Kıbrıs sorununun içine çekerek, yandaş bulduğu ve adanın 1974’ten sonra bölünmesi ile birlikte, adada bulunan askeri üslerini daha da güvenceye aldığı görülecektir.
1974 yılındaki savaşta, Türk ordusunun İngiliz egemen üs topraklarına kadar ilerleyip durması, bunun en güzel anlatımıdır.
Adanın coğrafi olarak bölünmesi çerçevesinde, NATO’ya üye Türkiye’nin adada asker konuşlandırması, askeri üslere daha da güvenlik getirirken, Kıbrıslı Türklerle, Rumların karşılıklı birbirleri ile kavga etmeleri, İngiliz askeri üslerinin sorgulanmasını engellemektedir.
Bu açıdan bakıldığında, Türkiye’nin Kıbrıs’ta NATO ve İngilizler adına “emanetçi” olduğunu söylemek, yanlış bir değerlendirme değildir.
Kıbrıs görüşme süreçlerinde, İngiltere garantör ülke olmanın verdiği avantajla, önemli bir aktör olmaya devam etmektedir.
Bu süreçlerde en yakın müttefikinin de Türkiye olduğunu söylemekte yarar vardır. Annan Planı’nı hazırlayanların, İngiliz Lord David Hannay ve Dışişleri Eski Bakanı Jack Straw olması rastlantı değildir.
Plana Kıbrıslı Rumların referandumda “evet” dememesi için yapılan tüm değişikliklerde, Türkiye ve İngiltere’nin parmağı vardır.
Kıbrıs sorununun çözümsüz kalması, İsrail Devleti’nin varlığında önemli bir yere sahip, Orta Doğu enerji kaynaklarının kontrolde tutulmasında etkin rolü olan ve Avrupa Birliği’nin adanın tümünde egemenlik kurmasını engellemek için yaşamsal önemi bulunan İngiliz egemen askeri üslerinin statüsünün devamına yaramaktadır.
Bu noktada Türkiye, süreci uzatmak için 1955 yılında İngiltere’nin teşviki ile ortaya attığı “Taksim” tezini farklı bir formatta tekrar masaya sürmüştür.
Özetle “iki ayrı egemen devlet” olarak söylenen, Taksim’in ta kendisidir.
Üstelik bunu söylerken, Kıbrıs Cumhuriyeti kuruluş antlaşmasında altına imza koydukları maddeleri de çok çabuk unutmaktadırlar.
Bilindiği gibi ENOSİS ve Taksim Kıbrıs Cumhuriyeti antlaşmalarında yasaklanmıştı. Bunun için de iki toplumun egemenlik haklarının ortak kullanımı kayda geçirilmişti.
Bugün ise Türkiye yetkilileri ve adadaki işbirlikçi kuklaları “egemen eşitlik” söylemi ile iki toplumun egemenlik haklarının ayrı ayrı kullanılması talebinde bulunmaktadırlar. Bu aslında “Taksim”in çok masum gibi görünen bir başka söylemidir.
Türkiye yetkilileri ve onun sağcı veya solcu fark etmez, işbirlikçi kuklaları başka bir masum tanımlama ile ortaya çıkmaktadırlar.
Bu 1974 yılında sonra, Türkiye’nin altına imza koyduğu Cenevre Sözleşmelerine aykırı ve savaş suçu işleyerek adaya sistematik olarak taşıdığı nüfus çerçevesinde, adanın kuzeyinde yarattığı insan kalabalığını “Kıbrıs Türk Halkı” adı altında dünyaya yutturma oyunudur.
Lenin’in “Halkların Geleceğini Belirleme İlkesi”ne dayandırılan, Kıbrıs Türk Halkı söylemiyle, ayrı egemenlik talebi bir bütündür ve adanın bölünmesiyle, Türkiye’ye bağlanması senaryosunun parçalarıdır.
Geçtiğimiz günlerde, İngilizlerin mali desteğindeki, barış projesinin araştırma sonuçlarının açıklanması için yapılan toplantıda, kuzeydeki araştırmanın tüm seçmenler üzerinde yapılacağı söylenince söz alıp, bu projeyi finanse eden İngiliz Kralı’nın on bir hukuk danışmanından biri olan dünyaca ünlü Kıbrıslı Rum avukata bunun çok tehlikeli olduğunu söyledim.
Bana tepki koyup, Annan Planı referandumunu hatırlattı. Ben de ona İngiltere’nin ve Çin’in nüfuslarını sordum. “İngiltere’nin altmış üç milyon ve Çin’in de bir buçuk milyar olduğunu” söyledi.
“Nüfusun bu kadar kalabalık olduğu Çin’den yüz milyon Çinliyi İngiltere’ye yerleştirip, vatandaş yapalım ve demokratik seçimlerde oy kullandıralım” dedim. Kızgın bir şekilde “olmaz öyle şey” dedi!
İngiltere için olmaz. Ancak seksen bin Kıbrıslı Türkün seçmen olduğu Kıbrıs’ın kuzeyinde İngilizlerin ve Türkiye’nin 225 bin kişiye oy kullandırmak istemesi demokratik seçim olur, öyle mi?
Demokratik koşulların var olduğu iddiasında olup, seçimlerde aday olanların şu soruyu da cevaplamalarında yarar vardır. Kıbrıs’ın kuzeyinde, bu seçmen yapısıyla “Taksim veya Türkiye’ye bağlanma referandumu” yapılırsa, sizce sonuç ne olur?
Yeniçağ Kıbrıs sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.
