Serdar M. Değirmencioğlu yazdı: Savaş düzenine hayır

Cuma günü başta Roma, Milano, Torino, Bologna, Napoli ve Cenova olmak üzere İtalya’daki büyük kentlerde sokaklar “hayır!” sesleriyle yankılandı. Sokaklara çıkan işçiler, emekliler, öğrenciler, insan hakları savunucuları ve barışseverler geçim sıkıntısına ve askeri harcamalara karşı seslerini yükselttiler. Göstericiler, artan pahalılık karşısında her geçen gün eriyen düşük ücretlerle yaşamak zorunda bırakılan halkın kamu kaynaklarının silahlanmaya harcanmasına sessiz kalamayacağını tüm İtalya’ya duyurdular.

Başkent Roma’da yaklaşık 100 bin kişinin sokaklara çıktığı, Torino’da 50, Napoli’de 20 ve Milano’da 10 bin kişinin eylemlere katıldığı bildiriliyor. Kitlesel katılımla büyük ses getiren gösteriler ve ülke çapında gerçekleştirilen 24 saatlik büyük genel grev, Unione Sindacale di Base (USB) öncülüğünde gerçekleştirildi. Cenova, Trieste, Livorno, Ravenna, Civitavecchia ve La Spezia gibi önemli liman kentlerinde liman işçileri, silah sevkiyatlarını durdurmak amacıyla eylemler yaptılar.

Başkent Roma’da göstericiler toplumun gereksinimlerine ayrılması gereken kaynakların devasa askeri harcamalara aktarılmasına karşı çıktılar. “Savaşa değil, okullara bütçe” yazılı pankartlar taşıyan öğrenciler ve akademisyenler, hükümetin önceliklerini sert bir dille eleştirdiler. Hükümetin militarist siyasi çizgisine yönelik tepkilerin dile getirildiği konuşmalarda, gençlerin savaşın içine çekilmesine karşı çıkıldı.

İtalya, Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi bugün de nükleer silahlarla dolu. Aşırı sağcı hükümetin izlediği militarist çizgi, sürekli silahlanmanın topluma dayatılmasını sağlıyor. Tam da bu nedenle, İtalya’daki savaş ve şiddet karşıtları bir süredir farklı bir kampanya yürütüyorlar. “Başka Bir Savunma Mümkün” kampanyası, İtalya’nın Avrupa çapındaki silahlanma furyasından koparılması için parlamentoyu eyleme geçmeye zorlamayı hedefliyor. Silah ve şiddetten arındırılmış bir Sivil Savunma Dairesinin kurulmasını öngören tasarının parlamentoda tartışılmasını sağlamak kolay değil. Bir tasarının parlamento gündemine girebilmesi için 50 bin imza gerekiyor. Kampanyanın ilk aşamasında 50 bin imzanın toplanması başarıldı. Gerekli sayıya ulaşılmış olması, toplumdan yükselen barış çağrılarının ciddiye alınması gerektiğini gösteriyor.

Büyük medya kuruluşlarının “Başka Bir Savunma Mümkün” kampanyasını ciddiye aldıkları söylenemez. Tam da bu nedenle kampanyaya emek verenlerin söylediklerine kulak vermek önem taşıyor. Kampanyanın koordinatörü Mao Valpiana, gelinen noktada hedefin, “alternatif bir savunma biçimi fikrini siyasi gündeme ve ulusal tartışmanın merkezine sağlam bir şekilde yerleştirmek ve kamu kaynaklarını savaşa hazırlıktan barışın inşasına yönlendirmek” olduğunu vurguluyor.

Sbilanciamoci! (Biraz Çılgınlık Yapalım!) Eş Sözcüsü Giulio Marcon ise varılan noktayı şöyle özetliyor: “Son aylarda medyanın bu girişim hakkında sessiz kalmasına rağmen, silahsız savunma için 50 bin imzaya ulaşmak büyük bir başarıdır. Bu, ülkemizde savaşa ve askeri harcamalara karşı yaygın bir muhalefet olduğunu göstermektedir. Artık parlamentodan silahlanma yerine, tasarıyı tartışmasını ve vatandaşların dile getirdiği talebe yanıt vermesini bekliyoruz: Talebimiz, barışın inşasına katkıda bulunacak silahsız bir savunma biçimi.”

Barış ve Silahsızlanma Ağı Koordinatörü Alfio Nicotra’nın sözleriyle bitirelim: “Militarizm ne çatışmaları çözebiliyor ne de halklara güvenlik sağlayabiliyor.” Militarizm açmazın ta kendisi. Silahlanmanın “tek çözüm olarak yeniden dayatıldığı bir dönemde”, bu dayatmaya “hayır!” demek çok önemli. 

İtalya’dan yükselen “hayır!” sesleri çok iyi bildiğimiz bir gerçeği yansıtıyor: Militarizm tüm insanlığın baş düşmanıdır. Silahlanmaya harcanan her kuruş, insanlığın sonu için bir katkı demektir.