Shamim Chaudhry yazdı: Güney Asya’nın genç kuşağı yeni bir sosyal devrime doğru mu ilerliyor?

Güney Asya, şu anda dünyadaki genç nüfus oranının en yüksek olduğu bölgelerden biri. Pakistan, Hindistan, Bangladeş, Nepal ve Sri Lanka’daki milyonlarca genç, eğitim, istihdam, enflasyon, barınma, sağlık ve sosyal adalet gibi sorunlarla mücadele ediyor. Bu nedenle şu soru her zamankinden daha önemli hale gelmiş durumda: Bu gençler mevcut sömürü sisteminden kurtulmaya mı yöneliyorlar, yoksa kapitalist sistem kendini yeni bir şekilde sürdürmeyi mi başarıyor?

Marksist bakış açısına göre, herhangi bir toplumdaki siyasi ve toplumsal değişimin temel itici gücü, o toplumun ekonomik temeli ve sınıf çelişkileridir. Mevcut üretim ilişkileri toplumsal ilerlemenin önünde bir engel haline geldiğinde, yeni değişikliklere duyulan ihtiyaç ortaya çıkar.

Güney Asya’daki kapitalizm şüphesiz endüstriyel gelişmeye yol açtı, ancak bunun meyveleri birkaç büyük kapitalist grup, finans kurumu ve feodal sınıflarla sınırlı kaldı. Öte yandan, gençler şu sorunlarla karşı karşıya:

– İşsizlik ve yarı zamanlı ya da güvencesiz istihdam.

– Enflasyon ve reel ücretlerdeki düşüş.

– Eğitim ve sağlık alanlarında artan özelleştirme.

– Konut krizi.

– Artan borç ve ekonomik güvensizlik.

– Yolsuzluk ve kayırmacılık

Bu durum, gençler arasında mevcut ekonomik sistem hakkında soru işaretleri uyandırdı. Tüm bu durum karşısında, Pakistan, Hindistan, Bangladeş, Sri Lanka ve Nepal’i inceleyelim.

Pakistan

Pakistan’daki genç nüfus, ülkenin en büyük sosyal gücüdür; ancak sınırlı istihdam imkanları, özelleştirme, taşeronluk sistemi, işçi haklarına yönelik saldırılar ve süregelen ekonomik kriz, gençler arasında endişe yaratmıştır. Buna ek olarak, öğrenci birliklerine getirilen kısıtlamalar, eskisine göre zayıflamış işçi hareketi ve ideolojik örgütlerin sınırlı etkisi, bu huzursuzluğun örgütlü bir devrimci güce dönüşmesini engelliyor.

Hindistan

Hindistan’daki hızlı ekonomik büyümeye rağmen işsizlik, çiftçilerin sorunları, iş kanunlarındaki değişiklikler, servetin giderek daha eşitsiz dağılımı ve mevcut Hindistan hükümetinin azınlıklara ve Dalitlere yönelik eylemleri de gençleri etkiliyor. Çeşitli eyaletlerdeki çiftçi hareketi, öğrenci protestoları ve işçi mücadeleleri, gençlerin mevcut ekonomik politikalara eleştirel bir bakış açısıyla yaklaştıklarının işaretleridir; ancak siyasi yönelimleri farklı ideolojiler boyunca bölünmüş durumda.

Bangladeş

İhracat sektörü, özellikle de hazır giyim sektörü, Bangladeş ekonomisinde önemli bir rol oynuyor. Ancak düşük ücretler, zorlu çalışma koşulları ve işçi haklarıyla ilgili sorunlar, genç işçiler arasında protestolara yol açtı. Çok sayıda genç, daha iyi ücretler, demokratik haklar ve sosyal adalet talep ediyor. İşsizlik de gençler için önemli bir sorun.

Sri Lanka

Sri Lanka’da son dönemde yaşanan ekonomik kriz gençleri büyük ölçüde siyasi arenaya sürükledi. Enflasyona, yakıt ve gıda kıtlığına ve hükümet politikalarına karşı yapılan protestolar, ekonomik kriz şiddetlendiğinde gençlerin belirleyici bir rol oynayabileceğini kanıtladı; ayrıca gençler, Sri Lanka’daki hükümet değişikliğinde de önemli bir rol üstlendi.

Nepal

Nepal’deki halk mücadeleleri geçmişte önemli siyasi değişikliklere yol açmıştı. Günümüzde işsizlik ve göç hâlâ önemli sorunlar olsa da, gençler arasında siyasi katılım eğilimi Güney Asya’daki diğer birçok ülkeye kıyasla nispeten yüksek.

Tüm bu ülkelerdeki gençlik hareketlerinin yükselişine bakıldığında, gençlerin sömürücü sistemin sonuna doğru ilerledikleri söylenebilir mi?

Marksist analize göre, ekonomik zorluklar tek başına devrim yaratmaz. Bunun için üç temel unsur gereklidir:

1. Sınıf bilinci.

2. Örgütlü kitle ve işçi örgütleri.

3. Net bir devrimci liderlik ve örgütlü bir devrimci parti.

Güney Asya’da ilk unsur giderek daha belirgin hale geliyor. İkinci ve üçüncü unsurlar ise henüz tam olarak yerleşmiş görünmüyor. Bu nedenle gençlik hareketleri ve protestolar seçim siyaseti, milliyetçilik, dini siyaset veya tek konulu hareketler olarak bölünüyor.

Sosyal medya, gençlere bilgiye geniş erişim imkanı sağlamış durumda; ancak aynı zamanda dezenformasyon, nefret kampanyaları, tüketim çılgınlığı ve yüzeysel siyaset de ideolojik tartışmaları da etkiliyor. Bu nedenle gençlerin sadece bilgiye değil, aynı zamanda bilimsel ve eleştirel bir farkındalığa da ihtiyacı var.

Öte yandan geçmişte olduğu gibi işçi hareketi; gençlerin istihdamı, eğitimi, barınması, sağlığı, çevre, kadın hakları ve demokratik özgürlükleri programının bir parçası haline getirirse, çok sayıda genç sınıf siyasetiyle bağ kurabilir.

Gençlik hareketleri ancak bu şekilde örgütlü bir siyasi ve sınıfsal güce dönüştürülebilir.

Sonuç olarak, Güney Asya’nın genç kuşağı, sömürü sistemine karşı giderek artan bir hoşnutsuzluk dile getiriyor. Kapitalizm içinde ortaya çıkan ekonomik ve toplumsal çelişkiler bu süreci derinleştiriyor. Ancak, bölgenin kapsamlı bir devrimci aşamaya girdiğini söylemek için henüz erken olur.

Gelecek, gençlerin, işçilerin, çiftçilerin, öğrencilerin ve diğer emekçi sınıfların ortak mücadele, sınıf bilinci ve örgütlü siyasi liderlik yoluyla geniş bir kitle hareketi oluşturabilmelerine bağlı olacaktır. Bu faktörler güçlü olursa, Güney Asya’nın genç nesli bölgenin sosyal, ekonomik ve siyasi tarihinde yeni bir sayfa açabilir.

Shamim Chaudhry –Pakistan Mazdoor Mahaz (İşçi Cephesi) Enformasyon Sekreteri