Gerçekten, dünya ile alakalı birçok yazı yazdıktan sonra, ülkemize gelince, bir başka havada konuyu ele almak şart halindedir. Boşuna değil “bizim telden” çalmak. Bizim teller bol. Gitarı, bağlaması, ut, kanunu, curası, tanburası, arada kopuzu da eklesek kimse çakmaz. Üstelik yanına Türk enstrümanı dersek yutan da çok olur. Buzuki telinin havası da bir hoş. Ama Buzuki derken şu karşıt Rum kelimesi de olmasa veya Yunanistan’da da temel enstrüman olarak çalınmasa, çok daha hoş hale gelecektir. Ama telli enstrümanı alıp da bizim havayı çalınca, bir başka tını çıkarır. Anlatmak istediğinden çok abartı ve ben eksenli duruşlarla tüm zayıflıklarımızı da örteriz. Sorsanız örneğin Laudo Kıbrıs’ta kullanılan enstrüman olurken, hatta Kıbrıs’a has özellikler de gelişirken, sırf öteki olduğu için biz hemen ret etmeğe çekeriz işin yönünü. Telli sazlar bir başkadır. İşimize geleni alır da asırlardır adada kullanıldığını da belirtiriz. Hele de ırkçılık damıtınca, cehaletle tabusallaşmaya gidersek, işin tadı tam bizliktir.
***
Hangi telden başlasam, bilmem. Ama gelişmelerle telli sazı kullanacak söz malzemesi bugünlerde oldukça çeşitli. Önceki yazımda da yazdım: COP31 Antalya’da yapıldı. Türkiye olunca, devlet olmasa da arada uydurulan vasıflarla bizim koltukçular da Antalya’ya giderler. Rengârenktirler. Hatta hem koltukçu başı hem külliyedeki yeni şahıs ve ana muhalefet liderleri ayrı ayrı olsa da Antalya’ya giderler. Eklemeden yazık olur: burada onlarca çevre örgütü de bulunuyor.
Dünyada konu en azından çevreye alakalı hatta fosil yakıtlar yörüngesinde konuşulmakla meşgul oldular. Yetersiz olup çelişkilerle dolu hali dahi sonuçta olay yapılan zirveye, onu yöneten politikacıya göre tam uygundu.
Bir başka tam uygunluk vardı: Kıbrıs. Nitekim Kıbrıs Cumhuriyeti başkan unvanlı kişi de Antalya’ya gider. Ev sahibi onu karşılamaz. Elbet konu olur. Ama imdada Guterres yetişip onu salona alır.
Hâlbuki kuzeyden giden kesimler karşılanır. Bu bir paradoksal gerçeğin kültürleşmiş sonucudur. Artık konunun birisi de yakalanmıştı. Dileyen dilediğini tutuşturdu. Ama kendim çaldım kendim söyledim türküsünü aşamadık.
Dünya gelecek karanlığa dikkati çekmeye uğraşıyordu. O da yetersiz. Yine de konuşmalar konuyla alakalıydı. Fakat bizler çevre katliamı veya yaşanan olumsuzlukların artmasını konuşmaktan bocalıyorduk. İşte, Hrisodulidis’in Erdoğan tarafından karşılanmayarak gazı aldılar. Başladılar laf dökmeye. Ne de olsa K. Kıbrıs gerçeği ile karşılaşıyorduk.
Her neyse, bunlar olup giderken, seçim rüzgârında çöl türküleri vaatleri uçuşurken, ülkemiz bambaşka havada dolaşıyordu. Öyle dolaşıyordu ki Sultan Mahmud’un dahi vereceğim dedikleri, onların yanında epey cılız kalıyordu.
Borçların ayyuka çıktığı anda, herkese ulufe dağıtma çelişkisi dahi gerçeğe bir kesimi çekemedi. Olmada onlar alır da ben almam kuşkusu, yalanın yanında teslim olup benzin dökmeye yetip artıyordu.
Ama seçimler var. İnsana zorluk çıkarmak, sandık başında bulanıp kısa yoldan oy atmayı bitirme istekleri oradan oraya savrulacaktır.
****
Yine de seçime haftalar var. Beş ayaklı seçimde işler basit gibi olsa da kullanılacak oy pusulasının beş olması, daha ilk adımdan gözü korkutur gibi olmasına yetip artıyordu.
Yine de dibimizde tarihî gün var. Resmî görüşe göre “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin ilanının yıl dönümü” oluyor. Bunlar insanların yel gibi akıp sonuçtan rant yapmak istemektir. Müdahalenin her kullanımda sırıtıcı hali adeta olacak sorusuyla epey gürültü çıkaracak.
Dibimize ulaşalım. Gün değil, saatler kaldı. Çıkacak fırtınayı kim söndürecek sorusu hemen su yüzüne düştü. Ağaçlardaki yapraklar, dökülüp sayısal denklem kuruyordu.
İlanı yapıldı. Bolca övüldü. Sınıf içinde dahi normalleşme yaratıldı. Epey atıldı. Yine de belirli kesimin “Denktaş yeniden seçilme adına” seçime yaklaşıldı. Bağımsızlık ise saray yemek sonrası sıraya geçildi. Artık Türkiye ağabey duruşunda bulunuyor. Hâlbuki On Beş Kasım’ın şu veya çeşitli nedenleri vardı. Denktaş kendi tezinin altyapılarına yöneldi. Aynı zamanda iki devre değil, yeri gelince uzun zaman koltukta kalma şartı.
On Beş Kasım’a birkaç gün kaldı. Göstereceğiniz adayla da işler kıvamına girecek. Oysa kaçanlar var. Birçok uydurma peş peşe geldi. İlanı yapanlar dahi sözcükleri kullanırken, iş savunmaya uğrayınca da başka tele ihtiyaç hâsıl olur. Dönemin dışişleri uzmanlarından İlter Türkmen ise işlerin böyle olmadığını belirtiyordu.
Görüldüğü gibi: işler karışık. Uğrayacak kişiler abartıdan teslimiyete hale mahsus ekranlarda sorgulanıyorlar.
****
Anlayacağınız gibi, işler çok karışık. Ama kıvamında. Hele yalan söylemek gayet mükemmel.
Hangi telden başlasam, hemen öteki el güler. Doğrusu kaldığın ilk gecede şarkı söyleyerek söylenir. Anadolu’daki su akışkanlıklarını gayet münasip. Hatta bazı toprak talepleri de sürmektedir. Burası Kıbrıs. Kıbrıs’ın kuzeyi. İşler çok zengindir. Ama deşlenip düzeltilmelidir.
Yeniçağ Kıbrıs sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.
