Geçen yıl, sol partilerin konferansında Tufan Erhürman da aramızdaydı. Erhürman bizden biridir ve Kıbrıslı Türklerin lideri olarak seçilmesi tarihî önemde bir olaydır. Bu, iki devletli çözüm politikasının reddiydi; Kıbrıslı Türklerin Türkiye’nin müdahalesine bir tepkisiydi; Kıbrıslı Türk toplumunda biriken sorunlara bir yanıttı. Erhürman’ın seçimini, Talat ve Akıncı’nın mirasının bir devamı olarak görüyoruz. Erhürman bir liderlik piramidinden gelmiyor, yukarıdan dayatılmadı. Erhürman, Kıbrıslı Türklerin halk hareketinin içinden doğdu. Ancak işgal ve istiladan 51 yıl, sekiz yıllık bir çıkmaz ve Tatar’ın beş yıllık bölücü politikasının ardından geliyor. Maalesef bölücü politika sadece Tatar’ın değil, aynı zamanda Kıbrıslı Rum liderliğinin de politikasıydı. Bugün Kıbrıslı Türk vatandaşlarımıza takdirlerimi ifade etmek istiyorum; çünkü Erhürman’a verdikleri oylarla, aslında vatanımızın yeniden birleşmesi, bağımsız ve demokratik bir Kıbrıs mücadelesinin ön saflarında yer alıyorlar; AB ve BM çerçevesinde.
Tüm adaya yayılan güçlü bir mesaj var: Yıllardır devam eden anormallik, adanın tüm vatandaşlarını, Kıbrıslı Türkleri ve Kıbrıslı Rumları etkiliyor ve onlara haksızlık ediyor. Anormallik, hem kuzeyde hem de güneyde, sadece her türlü çıkar grubunun kontrolsüz eylemine izin veriyor; bu gruplar ülkeyi yağmalıyor. Sahte bir refah görüntüsü yaratıyor, eşitsizliği artırıyor, çevreyi tahrip ediyor ve Kıbrıs’ı skandallar, suç çeteleri ve kara para aklama yeri olarak gösteriyor. Bu kontrolsüz yabancı ve yerel çıkarlar bununla kalmıyor; ekonomiye sızıyor, siyasi nüfuz uyguluyor, medyayı satın alıyor ve çözüme giden yolu engellemek için her türlü nedene sahip.
Ancak statüko sürdürülebilir değil. Ölü bölgedeki krizler, öngörülemeyen sonuçlarla pusuda bekliyor. Zaman aynı kalıyor, ancak siyasi ve toprakla ilgili veriler hepimiz, Kıbrıslı Rumlar ve Kıbrıslı Türkler aleyhine değişiyor.
Şimdi, Kıbrıslı Türk vatandaşlarımızın açıkça ifade ettiği niyetle, iletişim ve anlaşma için bir perspektif yeniden açılıyor. Ve bu da sınırsız değil.
Kıbrıs sorununun çözümü için hiç kimsenin göz ardı edemeyeceği değişmez çerçeveler var. Bunlar, ilk olarak: En belirleyici unsurlarıyla 1960 Anlaşmaları, devletin iki toplumlu karakteri; ikinci olarak ise darbenin ve Türk işgalinin ardından adanın kuzey ve güney olarak bölünmesi.
Bugün, daha iyi bir gelecek için fırsatların yanı sıra, bizi takip eden yeni bir uçurum tehlikesiyle birlikte yeniden bir eşikteyiz.
Görüşmeler planlanıyor. Ancak vah bize ki eski yöntemlere yeniden başlarsak. Birbirimize söyleyecek neyimiz varsa söyledik. Artık Kıbrıs sorununu gerçekten çözmek istiyorsak yeni bir etik, yeni bir yaklaşıma ihtiyacımız var. Karşılıklı saygıya ve Erhürman için “işgalci lider” gibi aşağılayıcı nitelemelerden kaçınmaya ihtiyaç var; iki taraftan da uzlaşma sözleri ve eylemleri gerekiyor. Günlük, neredeyse silahlanma ve savaş endüstrileri açıklamaları artık güncelliğini yitirdi. Kıbrıs’ın toprak bütünlüğü ancak diplomasiyle güvence altına alınabilir; ordular ve savaşlarla değil.
Erhürman’a güvenmemiz gerekiyor ve eminim ki karşılığında aynı şekilde karşılık bulacağız. Diğer her şey, adanın yeniden birleşmesini hedefleyen müzakere konuları olacaktır. Ayrıca milliyetçiliğin beslediği olumsuzluğa ve bölünmeye karşı solun ortak mücadelesi olmalıdır. Sadece kınamalarla değil; örnek teşkil eden ve perspektif sunan olumlu dayanışma eylemleriyle. Tüm Kıbrıslılar için çok kültürlü ve çok uluslu bir Kıbrıs için ortak bir vizyonla.
Kuzeyi Müslüman, güneyi Hristiyan; kuzeyi Orta Doğu dünyasına, güneyi ABD ve İsrail’e bağlı bölünmüş bir Kıbrıs, öngörülemeyen sonuçları olan patlayıcı bir karışımdır. Yakın zamanda Atina’da, Trump’ın iki bakanının gözetiminde, Kıbrıs, Yunanistan ve İsrail enerji bakanlarının katıldığı bir toplantıda, aynı görüşteki ortaklar arasında iş birliği gündeme getirildi. Ve İsrail bakanı, iş birliğinin amacının Türkiye’yi dışlamak olduğunu açıklama fırsatı buldu. Yani çözümsüz bir Kıbrıs ve Cumhuriyet, Trump ve Netanyahu ile aynı hizada. Ancak neredeyse aynı zamanda İstanbul’da, tamamen zıt içerikte, İsrail’e karşı kınama ve önlem önerileri içeren başka bir konferans, Müslüman ülkelerin konferansı yapıldı.
Yani Atilla Hattı, sadece bir tarafta Kıbrıslı Rum güçleri ile diğer tarafta Türk ve Kıbrıslı Türk güçleri arasında askerî bir karşı karşıya gelme anlamına gelmiyor; aynı zamanda Orta Doğu uzantıları olan iki farklı ve çatışan politikanın çatışması anlamına geliyor. Kıbrıs, ne bu ne de diğer yönde tek taraflı ve çelişen politikalar içinde hayatta kalamaz. Kıbrıs’ın hem Yunanistan hem de Türkiye ile dostane ilişkilere ihtiyacı var. Kıbrıs, geleneksel olarak hem Doğu’ya hem Batı’ya bağlı bir ülkedir. Cumhuriyet liderliği Batı’ya ait olduğumuzu söylüyor. Eğer Batı, demokrasi ve insan hakları anlamına geliyorsa, o zaman ne Trump ne de Netanyahu Batı olarak sayılabilir.
Artık Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Rum sol güçlerin çabalarını temel ve merkezi bir noktada koordine etme zamanıdır: Askerden arındırılmış, çok uluslu ve çok kültürlü bir Kıbrıs talebini yeniden gündeme getirmek. Halkı için ortak bir geleceğe sahip, Doğu Akdeniz’de birlikte var olma ve güvenlik faktörü olan bir Kıbrıs. İnsanların ve kültürlerin buluştuğu, barışın Kıbrıs’ı.
