Kıbrıs’ın karasularındaki Afrodit parselinde yapılan ilk sondaj sonunda, çıkarılan doğal gazın sondaj kulesi üstündeki yakılma töreninin olduğu gün, Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı müteveffa Dimitris Cristofias’ı bir heyetle ziyaret etmiştik.
Konu Kıbrıs’ın karasularında var olan doğal gaz ve petrol rezervlerine geldiğinde, “bulunan rezervin çok önemli olmadığını” bize söylemiş olmasına rağmen, aynı dönemde konuyla doğrudan ilgilenen bakan Neoklis Sylikiotis teyit edilmemekle birlikte, keşfedilmeyi bekleyen kaynakların toplamda Avrupa’nın elli yıllık ihtiyacını karşılayabilecek kapasitede olduğunu aktarmıştı.
Bu kaynaklara Mısır, İsrail, Filistin, Lübnan, Türkiye ve Yunanistan’ın da keşfedilmeyi bekleyen veya keşfedilmiş kaynaklarını da ilave ederseniz, miktarın büyüklüğü ortaya çıkar.
En çok sorulan soru, dünyada sığ denizlerde veya karada çok kolay ve düşük maliyetlerle doğal gaz çıkarılacak alanlar dururken, Akdeniz yatağında üç kilometreye varan derinlikten, kaynakların çıkarılmasının ekonomik olup olmadığıdır.
Burada siyasetin devreye girdiğini görmemek için, kör olmak gerektiğini düşünmekteyim.
Bu gerçekten hareket edildiği için Exxon-Mobil ve Chevron gibi küresel Amerikan şirketleri milyarlar harcayarak, bölgede kuyular açmakta ve yeni yatırımlar için antlaşmalar yapmaktadırlar.
Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Christofias’ı ziyaret ettiğimiz gün, Birleşmiş Milletler Annan Planı sonrası iki toplum arasındaki Kıbrıs sorununa çözüm bulma görüşmelerini tekrardan başlatmış, Ukrayna savaşı daha çıkmamış, Suriye’de Esat yönetimi, Libya’da da Muammer Gaddafi yönetimleri sürmekte, Irak’ta savaş sonrası bölgesel yönetimler oluşmakta, Gazze’de Hamas tüm ağırlığı ile yönetimi devralmakta, Lübnan’da hükümet boşluğu sürmekte, Azerbaycan–Ermenistan arasında Karabağ sorunu devam etmekte, Erdoğan-AKP İktidarı küresel güçlerin “Büyük Orta Doğu Projesi’ne” hizmet için yerini sağlamlaştırmaya çalışmakta, Yunanistan ise ekonomik sıkıntılarla boğuşmakta idi.
Aradan geçen sürede, “Büyük Orta Doğu Projesi” adı adım uygulamaya koyuldu.
ABD ve İngiltere’nin desteklediği cihatçı teröristler, Türkiye tarafından eğitilip, Suriye, Irak ve Libya’ya sokularak, devlet otoritesinin ortadan kaldırılması sağlanarak, buralardaki iktidarlar tek tek ortadan kaldırıldı.
Irak, Suriye ve Libya ikişer parçaya bölünerek, eyaletlere ayrıldı ve yönetimlerine kukla yöneticiler atandı. ABD’nin desteğinde bölgesel Kürt yönetimleri oluşturuldu.
Lübnan’daki hükümet boşluğu ABD ve Fransa’nın desteği ile dolduruldu.
İsrail’in kurdurduğu Hamas’ın başlattığı saldırı bahane edilerek, Gazze tam anlamı ile enkaza çevrilip, 80 bin Filistinli tüm dünyanın gözleri önünde katledildi.
Ardından da barış antlaşması diyerek Gazze’nin boşaltılarak, yönetiminin ABD’ye devri öngörülüyor.
ABD, Zangezor Koridoru’na el koyarak ve garantör ülke statüsü kazanarak, Azerbaycan–Ermenistan arasında barış antlaşması yaptırdı.
Rusya ve İran’ın Orta Doğu’daki gücü ve askeri varlıkları kırıldı.
Kökten dinci Suudi yönetiminin başına geçen yeni Kral Selman, ülkede reform hareketleri başlatarak rejimin değişeceğinin işaretlerini vermeye devam etmektedir.
Yunanistan, askeri ve diplomatik açıdan ABD ile tam bir balayı yaşamakta, bir yandan AB içinde Truva Atı misyonunu sürdürürken, diğer yandan da bölgesel ittifaklarla etki alanını Orta Doğu’ya yaymaktadır.
Fethullahçı ve Kemalist kadroların tasviye edilerek, Erdoğan–AKP iktidarını sağlamlaştırmak için ABD tarafından planlanıp başarıyla uygulanan, 15 Temmuz Başarısız Darbe Girişimi ile Türkiye’deki iktidar “tek adam” rejimine geçiş yapmış ve Büyük Orta Doğu Projesi’ni uygulamaya devam etmektedir.
“Barış Süreci” adı altında Kürt sorununun “eyaletleşme” açılımı ile çözümüne en büyük desteği, Erdoğan’ın iktidar ortağı MHP verirken, bu partinin başkanı Devlet Bahçeli, PKK Lideri Abdullah Öcalan’ı hapiste ziyaret edeceğini açıklamaktan çekinmemektedir.
“Düşman yaratma” üstünden yıllarca Kürt düşmanlığı yapanlar, hiç beklenmedik şekilde siyasi açılımlar ortaya koyabilmektedirler.
Bir yandan Kürt milliyetçiliği yapan PKK silah bırakırken, onun karşıtı olan ülkücü hareket “barış, kardeşlik ve kucaklaşmaktan” bahsetmektedir.
Bu örnekte olduğu gibi PKK ve ülkücü hareketin de birbirine karşıt olmak için aynı odaklar tarafından kurulduğu açıktır.
Misyonunu tamamlayanın devre dışı bırakıldığı gerçeğinden hareketle, her iki kesim de kendi tabanının bitirirken, Türkiye’de ve bölgemizde yeni sisteme geçilme süreci yaşandığı buradan da anlaşılabilmektedir.
Erdoğan’ın ABD ziyaretinde, Türkiye’nin Rusya’dan enerji almaktan vazgeçip, 2040 yılına kadar ABD’den doğal gaz almakla ilgili antlaşma imzalamıştı.
Geçtiğimiz hafta ABD Enerji Bakanı, Exxon–Mobil ve Chevron Şirket yetkililerinin de katılımı ile Yunanistan’da yapılan toplantıda ise Yunanistan, Bulgaristan ve Romanya’yı da kapsayan ABD’nin bu ülkelere ve Avrupa’ya doğal gaz sağlama amacını taşıyan antlaşmalar yapılmıştır.
Bilindiği üzere Avrupa Birliği ülkeleri, Rusya’dan gaz alımını önümüzdeki günlerde tamamen durduracaktır.
Amaç, Ukrayna savaşı bahane edilerek, Rusya, İran, kuzey Kore ve Çin’in siyasi ve ekonomik gelişmesini ambargolarla durdurmaktır.
Tüm bu gelişmeler yaşanırken, Kıbrıs’ta bir değişimin yaşanmaması imkânsız olup, 17 Kasım’da Kıbrıs Cumhuriyeti ve ABD dışişleri bakanlarının bir araya gelerek görüşmeleri, önümüzdeki günlerde olacak olan gelişmelerin habercisidir.
