Yıllardır engelli olmanın verdiği sıkıntılara alışmaya çabalarken, toplum içinde soyutlanmaktan ve kapalı kapılar ardında yaşamaya çalışmaktan yorulduk…
Yine bir engelliler haftasına girerken görüyoruz ki verilen sözler ve vaatler her zamanki gibi lafta kalmış.. ‘Arkanızdayız’, ‘Yanınızdayız’ gibi klişeleşmiş sloganlarla yanımızda olduklarını hissettirmeye çalışmış yetkililerimiz… Ama maalesef görünen o ki icraata gelince bir arpa boyu yol gidememişiz..
Hastanelerimize ulaşmakta zorlanan engellilerimiz, aynı zamanda ulaşımı olmayan bir düzende nefes almayı, hayatın içinde var olmayı nasıl başarabilirler? Kendi benliklerine ve hür yaşamın verdiği huzura nasıl kavuşabilirler?
Dünyanın birçok yanında düzenlemelerle, erişim ve ulaşım sağlanmış ve engelliler özgürlüklerine kavuşmuşlarken, duyarsızlığın ve vurdumduymazlığın devam ettiği ülkemizde yürekten istenirse eğer, bazı sıkıntıların aşılabileceğini umut ediyor, ve her engellinin özgürce yaşam hakkına kavuşabilmesi için gerekli yasal düzenlemelerin yürürlüğe girmesini bekliyoruz ve diyoruz ki…
Siz hiç çocuğu engelli olan bir anne-babanın çektiği sıkıntılara ortak oldunuz mu?
Siz hiç engelli bir gencin veya doğuştan engelli ya da sonradan engelli bir bireyin neler yaşadığını, böyle bir ülkede yaşadığı sıkıntılarla nasıl başetmeye çalıştığını öğrenmeye çabaladınız mı?
Siz hiç bir günlüğüne kendinizi tekerlekli sandalyeye mahkum edip yaşadıklarımızı bir nebze olsun anlamaya cesaret edebildiniz mi?
