Benim için Türkiye, en başta Mustafa Kemal Atatürk’tür. Benim için Türkiye Nazım Hikmettir, Ahmet Arif’tir, Şeyh Bedrettin’dir, Pir Sultan Abdal’dır, Uğur Mumcu’dur, Hrant Dink’tir. Aziz Nesin, Kemal Tahir’dir benim İçin Türkiye… Benim İçin Türkiye, Ahmet Kaya, Grup Yorum, Hasret Gültekin, Arif Sağ ve Rahmi Saltuk’tur. Türkiye benim için, henüz ömürlerinin baharında Emperyalizme karşı canlarını feda eden Deniz Gezmiş, Yusuf Arslan, Hüseyin İnan, Mahir Çayan, Ulaş Bardakçı ve niceleridir.
****
Benim için Türkiye Ortaçağ karanlığına boğulmuş ne bir tekke, ne bir zaviye ne de bir şeriat ülkesi olmamalı. Benim için Türkiye İslamo-Faşizm yerine çağdaş bir Demokrasi ile yönetilen gelişmiş, uygar ve aydınlık bir coğrafya olmalı. Benim için Türkiye halkları yokluk, sefalet altında ezilmek yerine, önce kendi insanıyla ardından da dünya halklarıyla barışık çağdaş, refah düzeyi yüksek huzurlu bir ülkenin vatandaşları olmalı. Benim için Türkiye “Tek adam rejimiyle” değil hak ve hukukun hakim olduğu bir dünyada yaşamalı.
****
Benim için Türkiye, “Sizi biz kurtardık, biz ne istersek onu yapmak zorundasınız” mantığıyla bugün işgal altında tuttuğu yurdumda, tehdit, şantaj ve korku imparatorluğu yaratmak yerine, bu yarımada insanının kendine karşı beslediği duygulara karşılık aynı hisleri besleyen bir ülke olmalı. Benim için Türkiye, “Bağımsız bir devlet” olarak nitelediği KKTC’ye (Aslında böyle bir şey yok) savunduğu ancak inanmadığı kurallar çerçevesinde davranmayı bilebilmeliydi. Benim için Türkiye, ada yarısında bulundurduğu “Büyükelçi” sıfatındaki atanmış memurunu buradaki insanları “Terbiye” etmek için kullanan bir ülke olmamalı.
****
Benim için Türkiye, gücünü ada yarısındaki nüfusu, Müslümanlaştırmak, Osmanlılaştırmak, itaat eden, boyun eğen, şükreden, soru sormayan ve biat eden insanlara evirmeye çalışmak yerine, onların inanç, kültür, gelenek-göreneklerine ve yaşam şekillerine saygı duyan bir ülke olmalı. Benim için Türkiye özetle büyük usta Ahmet Arif’in söylemiyle, “Beşikler vermişim Nuh’a, salıncaklar, hamaklar, Havva anan dünkü çocuk sayılır, Anadolu’yum ben anlıyor musun” dizelerine uygun bir şekilde kardeşliğin coğrafyası olmalı. Dostluk ve sevgiyle. Sömürüsüz bir dünya dileğiyle…
