Sağ başparmağıma diken girdi.
Malum sonbahar geldi ve bahçe sağlam bir elden geçirme ister bu zamanlarda.
Dikenlerden biri tam parmağımın ortasına denk geldi.
Ve ilginç bir şekilde günlük hayatta hiç tahmin etmediğim kadar çok aksilik yaşıyorum.
Çünkü solağım.
Sol elimle yazıyorum, çiziyorum.
Ve beynimin sağ lopu ile düşünüyorum.
Ama bir şekilde biz solaklar sağlakların oluşturduğu bu düzene ayak uyduruyoruz.
Kimimiz daha çok kimimiz daha az.
Ama yapıyoruz ve zaman içinde de normalleştirip düzene ayak uydurmayı öğreniyoruz.
Yeteneklerimizi geliştirmek durumunda kalıyoruz zorla.
Bugünlerde fark ettim:
Telefonu sağ elimle yönetiyormuşum.
Mouse’u da.
Çakmağı sağla çakarmışım.
Şarabı sağ elimle açarmışım.
Hem sağ hem sol tarafımı neredeyse eşit şekilde kullandığımı biliyordum.
El gücü testi yapıldığında eşit çıkmıştı her iki elim.
Ama bazı şeyleri sağ parmağım o diken çıkana kadar yapmakta zorlanacağımı hiç tahmin etmezdim doğrusu.
Yaşam da böyle bir şey sanırım.
Hiç fark etmeden ortama uyum sağlıyoruz ve her şey normalmiş gibi yaşıyoruz.
Ama değil aslında.
Bir şeylerin bazen bize batması gerekiyor demek fark etmek için.
Bu vesileyle, tüm sokaklara bir de solda olanlara selam olsun!
