1933 yılında Almanya’daki seçimler sırasında aklı başında olan sol kesimler Almanya’daki solculara, sosyal demokratlarla ittifak yaparak faşizmi engellemeleri gerektiğini söylemişler ama bu teklif reddedilmişti. Bu reddetme sadece Almanya’ya değil tüm Dünya’ya pahalıya mal olarak, İkinci Dünya Savaşı’nın çıkmasına ve 50 milyon insanın ölmesine sebep olacaktı. Benzer sebepler birçok ülkede de geçerlidir. 1980 öncesi devamlı bölünen ve en son da birbirleriyle fiziki kavgaya giren Türkiye sol fraksiyonları da, karşılarında 12 Eylül faşizmini bulmuş ve maalesef Türkiye Sol’u kırk yıldır bir türlü ayaklarını bulamamış, sendikal mücadeleler bile akamete uğramıştır. Bugün Türkiye’de çalışan kesimlerin aşırı bir şekilde ezilmesinin en büyük sebeplerinden biri de, maalesef solun bölük pörçük kalması ve bir noktada birlikte hareket edememesidir. Son zamanlarda ayrı örgütlenme ile bugün Türkiye Meclisi içinde bir güç olan HDP ise gene Türkiye Sol’undan gereken desteği görememiş ve o da son zamanlarda bayağı ezilmiştir. Türkiye’nin insan hakları, adalet ve demokrasi konularında maalesef büyük problemleri vardır.
Türkiye’de 20 yıldır egemenlik kuran AKP iktidarı, 2014 yılından sonra devamlı şiddet taraftarı olmuş, ilk başlarda partiye etki kuran liberal kesimler, bilhassa son 15 Temmuz 2016 Darbesi’yle tasfiye edilerek, AKP de “Tek Adam Rejimi”ne kayarak tüm komşuları ve dünya barışı açısından sorun olurken, kendi ülke huzuru bakımından da Türkiye içinde büyük bir huzursuzluk kaynağı olmaya başlamıştır. CHP’nin de bilinen anlamda Batı tipi Burjuva demokratik bir parti olma yerine aşırı uluscu bir parti olması da, CHP’nin edilgen ve pasif ama zamanında ve doğru karar veremeyen siyaseti, muhalefetin yanlışlarından ötürü Türkiye Devleti’ni,Türkiye gerçekleri çerçevesinde, çözüm üretemeyen bir devlet durumuna getirmiştir.
Kuzey Kıbrıs’a bakarsak, AKP ve Tek Adam’ı maalesef mevcut kavgacı ve şiddet taraftarı tutumunu, Kıbrıs çözümüne de bulandırmış ve o şiddet ve kavgacı tutumuyla son zamanlarda sürdürdüğü barıştan uzak, çözüm istemeyen, hatta ilhaka da yol açacak politikalarını devam ettirmeye ve bu yüzden Sayın Akıncı’yla takışmaya kadar işi vardırmıştır.
Gelinen aşamada, son zamanlarda Türkiye Kuzey Kıbrıs’taki Kıbrıslıtürk toplumunun da iradesine boş veren, kendi kavgacı, herkesle kavga eden tutumuyla Kıbrıs’ta da barıştan uzak, buradaki toplumun da yokolmasına sebep olacak politikalarını sürdürmeye çalışmaktadır. Aslında Sayın Akıncı’yla takışırken, asıl amaç, burada Kıbrıslıtürklerin iradelerini ortadan kaldırıp, kendi şiddet taraftarı, insan hakları tanımaz, çözüm istemeyen politikalarını yürürlüğe koymaktır.
Kıbrıslıtürkler aslında Sayın Akıncı’ya oy verirken, çözüme ve kendi iradelerinin Kuzey Kıbrıs’ta tek geçerli olduğunu vurgulamak oy verecekler. Sayın Tatar’ın kazanmasıyla Kıbrıslıtürklerin Kıbrıs’ta yaşam ve demokratik hakları ve iradeleri de ortadan kalkacak. Türkiye’nin
dıştan müdahaleci politikaları devamlılık arzedecek. Karar verirken Kıbrıslıtürkler bu gerçekleri de gözönünde tutarak sandığa gitmeli ve Federasyona, varolmaya, insan hakları, barışçı ve çözümcü bir gelecek için Sayın Akıncı’ya oy vermelidirler. Seçim, Sayın Akıncı’ya oy verirken aslında Kıbrıslıtürklerin geleceğine ve Kıbrıs’ın barış, işbirliği ve birleşmesine oy vermektir. Tüm Kıbrıslıtürkler sandığa giderken bu bilinçle oy versinler.
Sayın Akıncıy’la Sayın Tatar arasındaki seçim aslında Kıbrıslıtürklerin kendi geleceklerini tayin edecekleri bir referanduma dönüşmüştür.
