Her sabah uyandığımda…
“Bugün nelere karşı direneceğim bilmeden” diye düşünüyorum…
Parça parça gelse de her şey, geçmişe baktığımda bir anda bütünleşiyor bir tek şey oluyor…
İşsizlik, parasızlık, kendini bu coğrafyaya ait hissederken yaşadığım yabancılaşma…
İhanetler…
Hayal kırıklıkları…
Çaresizlikten…
Her gün başka bir yere duyduğumuz özlem…
Direniyoruz…
* * *
Bizim büyük zaferlerimiz yok…
Hatta otoriteye karşı nasıl mücadele edeceğimizi bile bilemiyoruz…
Demokratik kitle örgütlerinden tutunda bireylere kadar herkesin kafası karışık…
Çıkış yolu bulamıyoruz bir türlü…
Bir türlü deviremiyoruz…
Deviremediğimiz içinde umutsuzluğa, karamsarlığa kapılıyoruz…
Bir tek insanın bile bize inanması…
O çıktığımız amansız yolda yanımızda olması bizi tatmin etmiyor…
Yine her şey aynı diyoruz…
Direniyoruz…
* * *
Ağaçlar, fırtınanın dallarını kırmaması için direniyor…
Bir köpek sahibinin tasmasını çekmesine…
Bir gazeteci haberinin sansürlenmemesine…
Bir işçi borçlarına karşı…
Bir sevgili ayrılığa karşı…
Bir devrimci düzene karşı…
Bir şair rejime…
Sen ve ben gitmemeye belki…
Direniyoruz işte…
* * *
Bir cephe…
Bir barikat…
Bir mevzi yok!
Polisle, askerle çatışmıyoruz… Çatışmıyoruz da…
Direniyoruz her gün, her dakika…
Satılmamak, vazgeçmemek, gitmemek için direniyoruz…
Hala umut, hala idealler için direniyoruz…
Cepheler hemen önümüzde…
Kurduğumuz barikatlar bir dudak uzaklığında…
Biz zaferlerin yüzyılında yaşamıyoruz şimdilerde…
Direnenlerin, direnmeyi bilenlerin çağındayız şimdi…
O yüzden küçümsememek lazım…
O yüzden devrimden aşağı görmemek lazım…
Direniş varlığın doğasından geliyor…
Evrenin kocaman ruhundan…
Taştan, sudan, hayvandan, bitkiden…
Zamandan, zamana karşı…
* * *
Bugün rejime karşı…
Yokluğa karşı direnebilenler…
Devrimin nefesini yüzlerinde hissetmelidirler…
Yüzyıl direnenlerin hikâyesini anlatacaktır…
Yıllarca direnenler elbet bir gün devirmeyi de başaracaktır…
