Kıbrıs sorunu üzerine bu güne kadar birçok tez, sentezlendi ve hiçbir sonuç getirmedi… Yani birçok görüş üzerinde tartışıldı veya tartışılmasından ayrı ortaya atılan fikirler sorunun çözümüne ilişkin çok fazla ve geçersizdir…
Doğruluğu kime göre kanıtlamak ispatlanamadığı için bu şekilde varsayalım…
Her kafadan/ gruptan/ örgütten beklenilen yaklaşım üzerinde durmak ve bunların en iyisini algılayabilmek ancak zamanı çürütür ki bu da sorunun çözümüne ilişkin herhangi bir fayda sağlamadığından dolayı bizi konu üzerinde tecrübe kazandırmaktan başka fayda sağlamaz…
Ancak tekrar başa sürükler…
Amaç yukarıda belirtilenin aksine ortaya bir fikir atıp ya da (bana göre) en doğru savunulan görüşler üzerinde yoğunlaşmak ve tartışmak değil…
Sadece toplumsal açıdan düşünüldüğü zaman insanların kişisel beklentilerini veya bu güne kadar ki yaklaşımların ne fayda sağladığı üzerine katkıda bulunmak…
Kesin olarak söyleyebilirim: Kıbrıs sorununa acil bir çözüm geleceğe yönelik en önemli adımdır… Ve bunu kavrayabilmeden aciliyetinin farkına varılamaz…
Kıbrıs üzerinden ‘siyaset’ yapan içsel ve dışsal tüm yönetici güçlerin ve taşeronların sahte söylemleri haricinde tabiî ki…
Kıbrıs’ta yaşayan her birey farklı açıdan farklı açıdan değerlendirebilir bu sorunu… Bu yaşadığı hayat şartlarının etkisine yönelik de değişiklik gösterebilir aynı zamanda…
Öyle ki; şu veya bu şekilde savaştan çıkan insanlardan bahsediyoruz… Ve bu savaş halinin etkisini unutturmayan ki aynı zamanda sorunun sebebi olan zihniyetin halen sistemin emrettiği şekilde, gerektiğinde boyut değiştirerek sürdürdüğü durumdan etkilenen halk sorumlu değildir…
Bu durumdan çıkar sağlayan sistem ve yöneticileri ise öyle gösteriyor ki uzlaşma üzerinden (siyaset yapar gibi gösterekak), ta ki ada ile işleri var, bu rejim varlığını sürdürecek…
Fakat tarihin tecrübesi diyor ki: Bu ada önemli…
Öyle kolay bırakılmaz…
Uzlaşma’ya kavramsal olarak da bakılsa, pratik olarak yani işlevsel yönüyle de bakılsa egemenlerin çıkarına yöneliktir…
Çünkü, bu iki toplum başkalarının istediği gibi neden uzlaşsın ki; hele de bu başkaları, sorunun gerçek sahipleri ise… Hele de sorunun çözülmesini istedikleri zaman…
Eğer bu yönde bir yaklaşım yoluyla çözülmeye çalışılıyorsa (ki öyle) bu sorun elbette çözülemez…
Yani çözümün meyvesi yine başımızdaki zebanilerin kazanına düşer…
Bize artık kabukları mı kalır?..
Çürükleri mi?
Yoksa çekirdeği mi? Bilmem…
Ha eğer çekirdek kalırsa ümidiyle, tekrar ekmekse niyet; ya tutmazsa?
Tuttu diyelim…
Yarın çok geç olabilir!..
Dipnot: Uzlaşma’nın ne anlatabildiği üzerine izlenebilecek mükemmel bir film Limon Ağaçları… İlgiliye güzel ve öğretici bir sinema filmi…
